Kırgınım Kendime…
Kırgınım Kendime… “Neden böyle yaptım, Neden şöyle yapmadım?” diye Kızgınım kendime… “Neden yılları boşa geçirdim?” diye Kırgınım kendime… Ömür ha bitti, ha bitecek… Sonsuz âhiret ha geldi, ha gelecek… Mahşerde nasıl hesap vereceğim? Âlemlerin Rabbine ne diyeceğim? Yüzüm ak mı çıkacak, yoksa mahcup mu olacağım? Hem de pek çok, kırgınım kendime… Hem de pek çok, kızgınım kendime… Bana verilen ömrü neden emanet bilmedim? Bana verilen nefesi neden şükürle tüketmedim? Vakit fırtına gibi esip geçerken ben hep öteledim. İlimi ibadeti, salih amelleri, hep öteledim. Tevbeyi, tefekkürü hamd ve şükürü hep erteledim. Geçici dünyanın büyüsüne, şeytanın vesvesesine; Nefsimin bitmeyen heveslerine kandım. Dünya meşgul etti, nefsim aldattı, şeytan oyaladı… Ben de kandım. Gaflet uykusunda hep dünyayı sayıkladım. Sonsuz ahiret saadetini hep öteledim. Kendim için, ümmet-i Muhammed için; Duayı dilime çok gördüm… Oysa ölümün nef...