İncinme, İncitenden!
İncinme, İncitenden! Hazer kıl kırma kalbin, kimsenin cânını incitme! Esir-i gurbet-i nâlân olan, insânı incitme! Tarîk-i ışkda bi-çâreyi, hicrânı incitme! Sabır kıl her belâya, hâne-yi Rahmân’ı incitme! Felekde hâsılı insan, isen bir cânı incitme! Günahkâr olma, Fahr-i Âlem-i; zî-şânı incitme! Elin çek meyl-i dünyadan, eğer âşık isen yâre; Muhabbet câmını nûş et asıl Mansur gibi dâre. Misâfirsin felek bağında bendin salma efkâre, Düşersin bir belâya sabır kıl, Mevlâ verir çâre. Felekde hâsılı insan isen bir cânı incitme! Günahkâr olma Fahr-i Âlem-i zi-şânı incitme! Bulaşma çark-ı dünyâya vücûdun pâk-tâhirken Güvenme mâl ü mülk ü mansıbın efnâsı zâhirken Nic’ oldu mâli Karun’un felek bağında vâfirken; Nedir bu sendeki etvâr-ı dert gönlün misafirken; Felekde hâsılı insan isen bir cânı incitme! Günahkâr olma Fahr-i Âlem-i zî-şânı incitme! Hasislikden; elin çek sen cömerd ol kân-ı ihsân ol Konuşma câhil-i nâdân ile gel ehl-i irfân ol Hakîr ol âlem-i zâhirde sen ma’nâda sultân...