Hayatımızın Ağır Yüklerini Hafifleten Hakikatler
Hayatımızın Ağır Yüklerini
Hafifleten Hakikatler
İnsanlardan az şey bekle, Allah
Teâlâ’dan çok şey bekle.
İnsanlara güvenebilirsin; fakat asıl güvenini Rabbine bağla ki umudun kırılmasın, ruhun incinmesin. İnsanları sevebilirsin; fakat kalbini yalnızca onlara bağlama. Çünkü insan değişebilir, uzaklaşabilir, yanılabilir, sözünden dönebilir. Allah Teâlâ ise kulunu terk etmez.
Hayatın bazı gerçeklerini kabul edemediğimizde taşıdığımız yük daha da ağırlaşır. Herkesten beklediğimizi bulamayınca, her kapının yüzümüze açılmasını umunca, geçmişi değiştirmeye çalışınca ve kontrol edemediğimiz şeylerle mücadele edince yoruluruz. Sonra her şeye küsüp “Keşke bu dünyaya hiç gelmeseydim…” demeyesin.
Öyleyse:
Her şeyi değiştiremeyeceğini…
Herkesi memnun edemeyeceğini…
Herkes tarafından anlaşılmayacağını…
Geçmişi geri getiremeyeceğini…
Her duanın istediğin şekilde sonuçlanmayacağını… Ama bütün bunların içinde Allah Teâlâ’nın rahmetinin, yardımının ve hikmetinin var olduğunu asla unutma.
İşte hayatı hafifletecek hakikatler
1. Kimse Senin Yerine O Adımı
Atamaz
Annen, baban, eşin, kardeşin, en yakın arkadaşın… Seni sevebilir, destekleyebilir, elinden tutabilir; fakat senin yerine yürüyemez. Bazı adımları kendin atmak zorundasın. Sürekli birinin gelip seni kurtarmasını bekleme. Beklemeyi bırak, kalk ve elinden geleni yap. Sorumluluk almak, insanın özgürlüğe attığı ilk adımdır.
2. Dünya Hayatında Adalet Her
Zaman Hemen Tecelli Etmeyebilir
İyi insanların sıkıntı çektiğini, haksızların bir süre rahat yaşadığını göreceksin. Bazen “Bu haksızlık!” diyeceksin. Evet, dünya hayatında her zaman adaletin sonucunu hemen göremeyebilirsin. Fakat bu, adaletin olmadığı anlamına gelmez. Çünkü Allah Teâlâ zerre kadar zulmetmez. Öyleyse başkalarının haksızlığı seni de haksızlaştırmasın. Dünya sana her zaman adil davranmayabilir; ama sen adaletten ayrılma.
3. Mazeretlerin Yerine
Sorumluluğu Koy
Neden yapamadığını anlatmak kolaydır. “Vaktim olmadı.” “Şartlar elvermedi.” “Bana fırsat vermediler.” “Böyle bir ortamda ne yapabilirdim?” Bazen bunların hepsi gerçekten doğrudur. Fakat insanın kendisine sorması gereken başka bir soru daha vardır: “Peki ben bundan sonra ne yapabilirim?” Kendine acındıran hikâyenin içinde ömür tüketme. Geçmişi değiştiremiyorsan, bugünkü tavrını değiştirebilirsin.
4. Herkesi Memnun Edemezsin,
Herkes Seni Anlamak ve Senin Kadar Önemsemek Zorunda Değil
5. Sürekli Şikâyet Etmek Yükü
Hafifletmez
“Annem yüzünden…” “Babam yüzünden…” “Hocam yüzünden…” “Ekonomi yüzünden…” “İnsanlar yüzünden…” Bazen gerçekten başkalarının hataları seni etkiler. Fakat hayatının direksiyonunu bütünüyle başkalarının eline bırakırsan, kendi hayatında yolcuya dönüşürsün. Kurban rolünden çık. Kendine dürüstçe sor: “Ben neyi değiştirebilirim?” Değiştirebildiğin yerde gayret et. Değiştiremediğin yerde sabret. İkisini de Allah Teâlâ’ya arz et.
6. Hatanın Sorumluluğunu Almak
Seni Zayıflatmaz, Güçlendirir
Başarısızlıklarının bütün faturasını başkasına kesmek kısa süreliğine rahatlatabilir; fakat seni geliştirmez. “Ben hata yaptım.” “Yanlış karar verdim.” “Burada daha dikkatli olmalıydım.” diyebilmek bir yenilgi değil, olgunluktur. Çünkü insan hatasını kabul ettiği yerde düzeltmeye başlar. “Ben yaptım, ben düzelteceğim.” diyebildiğin gün, yeniden ayağa kalkmaya başlarsın.
7. Hiçbir Zaman Tam Anlamıyla
Hazır Hissetmeyebilirsin
Mükemmel zamanı bekleme. Mükemmel para… Mükemmel cesaret… Mükemmel şartlar… Mükemmel fırsat… Bazen insan bunları beklerken yıllar geçer. Korkuyor olabilirsin. Endişeli olabilirsin. Eksik hissedebilirsin. Yine de hayırlı ve doğru olan iş için elinden gelen gayreti göster. Cesaret, korkunun hiç olmaması değil; korkuya rağmen doğru adımı atabilmektir.
8. Her Şeyi Kontrol Edemezsin
İnsanları kontrol edemezsin. Geçmişi değiştiremezsin. Ölümü engelleyemezsin. Başkalarının senin hakkında ne düşündüğünü belirleyemezsin. Fakat kendi tavrını, gayretini, niyetini ve vereceğin tepkiyi büyük ölçüde yönetebilirsin. Öyleyse kontrol edemediğin şeylerle kendini tüketme. Bütün tedbirleri alarak, elinden gelenin en iyisini yaparak tevekkül et! Sonra sonucu âlemlerin Rabbi Allah Teâlâ’ya bırak. Kontrol edemediklerini Allah’a bırakmayı öğrendiğinde, sırtındaki yükün önemli bir kısmı hafifler.
9. Geçmiş Geçti; Fakat Ondan
Alacağın Ders Geleceğine Işık Tutabilir
Geçmişte hata yaptıysan: Dersini al. Tövbeni et. Kul hakkı varsa helallik iste. Yanlışını düzeltmeye çalış. Sonra yoluna devam et. Kendini sonsuza kadar cezalandırmak tövbe değildir. Geçmişten ibret al; fakat geçmişin içinde yaşamaya devam etme. Dikiz aynasına bakarak araba sürülmez. Geçmişe gerektiği kadar bak; yolu ise önünden takip et.
10. Her Kaybı Sadece Kayıp
Olarak Görme
Olmayan bir iş… Biten bir dostluk… Gelmediğini düşündüğün bir nasip… Gerçekleşmeyen bir plan… O anda kayıp gibi görünen bir şeyin, ileride başka bir hayra vesile olup olmayacağını bilemezsin. Belki de kaybettiğin şey, farkında olmadığın bir zarardan korunmana vesile olmuştur. Belki Allah Teâlâ senin görmediğini görmüş, senin bilmediğini bilmiştir. Öyleyse her “keşke”nin peşinden ömür tüketme. Bazı kapıların kapanması, başka kapıların açılmasına vesile olabilir.
11. Bazen Yalnız Kalacaksın
Kalabalıklar içinde bile kendini yalnız hissedebilirsin. Bu her zaman bir ceza değildir. Bazen insan yalnız kaldığında kendi iç sesini daha iyi duyar. Kendisini sorgular. Hatalarını görür. Rabbine daha çok yönelir. Belki de yalnızlık, Allah Teâlâ’ya yönelmen için bir vesileye dönüşecektir. Fakat unutma: Yalnız olmak, Allah’ın seni yalnız bıraktığı anlamına gelmez.
12. Her Duan İstediğin Sonuçla
Karşılık Bulmayabilir
Bazen istediğini elde edersin. Bazen daha hayırlısını elde edersin. Bazen bir zarar senden uzaklaştırılır. Bazen de istediğinin gerçekleşmesi başka bir zamana bırakılır. Çünkü kul, bütün hikmeti bilemez. Dua, Allah Teâlâ’ya sipariş vermek değildir. Dua; kulun aczini bilmesi, Rabbine yönelmesi, O’na güvenmesi ve O’ndan istemesidir. İstediğin olmadığında duayı bırakma. Belki sen bir kapıyı istiyorsun; Allah Teâlâ ise seni başka bir kapıya hazırlıyordur.
13. Ölümü Hatırlamadan Hayatın
Gerçek Ağırlığını da Hafifletemezsin
İnsanı en çok yoran şeylerden biri, dünyada sonsuza kadar kalacakmış gibi yaşamaktır. Oysa ölüm var. Hesap var. Ahiret var. Rabbimizin huzuruna çıkmak var. Ölümü hatırladığında bazı şeylerin gözündeki büyüklüğü azalır. İnsanların ne dediği… Kimin seni beğenip beğenmediği… Kimin seni takdir edip etmediği… Bunların hepsi küçülür. Çünkü asıl mesele şudur: Allah Teâlâ benden razı mı? İşte bu soru, insanın hayatına yön vermeye başladığında birçok gereksiz yük kendiliğinden hafifler.
14. Ahiret İnancı Bütün
Acılarını Hafifletecek
Orada Rabbinden göreceğin gerçek adalet, hiçbir iyiliğinin zayi olmayacağı ve sana zulmedenlerin hiçbir kötülüğünün karşılıksız kalmayacağı düşüncesi kalbine büyük bir teselli verecek. Dünya adaletinin geciktiği yerde, ahiret adaletinin eksiksiz tecelli edeceğine inanmak, kalbin en ağır yüklerini bile taşımayı kolaylaştırır.
15. Sakın Kaderinden Şikâyetçi
Olma
Başına kötü şeyler geldiğinde; “Her belâ ve musibet de beni buluyor! Benim suçum ne? Ben kime ne yaptım?” diyerek isyan etme. Kendini hesaba çek; nefis muhasebesi ve murakabesi yap. Hatalarını ve kusurlarını araştır. Eksiklerini telâfi et! Fakat Allah Teâlâ’nın takdirine itiraz etme.
16. “Lütfun da Hoş, Kahrın da
Hoş” Olgunluğu
Allah Teâlâ Celâl sıfatıyla dert ve musibet gönderdiğinde de, Cemal sıfatıyla nimet gönderdiğinde “Hoştur bana senden gelen!” diyebilmek; rıza makamında karşılayabilmek… Hayatın karşımıza çıkardığı acı-tatlı her tecrübe, insanı olgunlaştıran birer imtihandır. Başına gelen her şeyi sadece “zarar” olarak gören insan tükenir. Ancak “Rabbim bunda da bir hikmet murad etmiştir!” diyen insan, fırtınaların ortasında bile sarsılmaz bir kalp huzuruna erer.
17. Kalbin Yükünü “Gönül Bağı”
Hafifletir
İnsanlardan beklentiyi azaltmak kalbi katılaştırmak demek değildir. Aksine, insanları kusurları ve zayıflıklarıyla kabul edip onlara Allah rızası için merhamet etmek, insanın kendi kalbindeki kini, öfkeyi ve kırgınlıkları temizler. İntikam ve kırgınlık taşımayan bir kalp, dünyadaki en hafif ve en özgür kalptir.
18. Anı Yaşamak ve
“İbnü’l-Vakt” Olmak
Tasavvufta “Sûfî, ibnü’l-vakttir” denir; yani “vaktin çocuğudur”. Geçmişin pişmanlıklarıyla geleceğin kaygıları arasında sıkışıp kalan insan, bugünün rahmetini ve fırsatlarını kaçırır. İnsanın elindeki tek gerçek an, şu andır. Şu anda ne kadar ihlaslı, adil ve güzel bir amelde bulunabilirsek, geleceğimizi de ahiretimizi de o kadar inşa etmiş oluruz.
Son Söz
İnsanlardan az şey bekle; Allah Teâlâ’dan çok şey bekle.
İnsanlara karşı sabırlı ol; kendine karşı dürüst ol; Rabbine karşı ise umutlu ol.
Herkesi değiştiremeyeceğini kabul et.
Her şeyi kontrol edemeyeceğini kabul et.
Geçmişi geri getiremeyeceğini kabul et.
Herkes tarafından anlaşılmayacağını kabul et.
Her duanın istediğin şekilde sonuçlanmayacağını kabul et.
Dünyada her şeyin hemen adaletle sonuçlanmayabileceğini kabul et.
Kalbin daraldığında yaratılış hikmetlerini tefekkür et!
Ama Şunlardan Asla Vazgeçme:
Allah Teâlâ’nın rahmetinden umut kesme.
Tövbeyi bırakma.
Duayı bırakma.
Gayreti bırakma.
İyiliği bırakma.
Doğruluktan ayrılma.
Adaletten vazgeçme.
Ve Allah Teâlâ’nın rızasını insanların rızasının önüne koy. Allah Teâlâ benden razı değilse diye kork; fakat rahmetinden ümidini kesme.
Çünkü müminin yolu yalnız korkuyla değil, yalnız ümitle de değil;
havf ve recâ arasında, gayret ve tevekkül içinde, dünyadan ahirete doğru yürümektir.
Her an ve her şart altında hamdetmeyi ve şükretmeyi bırakma!
Rabbim! Yüklerimizi hafiflet.
Hatalarımızı bağışla. Niyetlerimizi, dualarımızı ve gayretlerimizi kabul eyle.
Kalbimizi Sana bağla. Bizi insanların rızasına mahkûm etmeden, yalnızca Senin
rızanı arayan kullarından eyle. Kalbimizden huzuru, dilimizden zikri,
hayatımızdan istikameti eksik etme.
Allahümme âmin!
Velhamdü lillâhi Rabbil âlemîn.
Allâhümme salli alâ seyyidinâ Muhammed!
Yâ Muîn, yâ Mucîb!
Hazırlayan: Fakir
Kardeşiniz Yaşar Akkaş
İnsanlara güvenebilirsin; fakat asıl güvenini Rabbine bağla ki umudun kırılmasın, ruhun incinmesin. İnsanları sevebilirsin; fakat kalbini yalnızca onlara bağlama. Çünkü insan değişebilir, uzaklaşabilir, yanılabilir, sözünden dönebilir. Allah Teâlâ ise kulunu terk etmez.
Hayatın bazı gerçeklerini kabul edemediğimizde taşıdığımız yük daha da ağırlaşır. Herkesten beklediğimizi bulamayınca, her kapının yüzümüze açılmasını umunca, geçmişi değiştirmeye çalışınca ve kontrol edemediğimiz şeylerle mücadele edince yoruluruz. Sonra her şeye küsüp “Keşke bu dünyaya hiç gelmeseydim…” demeyesin.
Öyleyse:
Her şeyi değiştiremeyeceğini…
Herkesi memnun edemeyeceğini…
Herkes tarafından anlaşılmayacağını…
Geçmişi geri getiremeyeceğini…
Her duanın istediğin şekilde sonuçlanmayacağını… Ama bütün bunların içinde Allah Teâlâ’nın rahmetinin, yardımının ve hikmetinin var olduğunu asla unutma.
İşte hayatı hafifletecek hakikatler
Annen, baban, eşin, kardeşin, en yakın arkadaşın… Seni sevebilir, destekleyebilir, elinden tutabilir; fakat senin yerine yürüyemez. Bazı adımları kendin atmak zorundasın. Sürekli birinin gelip seni kurtarmasını bekleme. Beklemeyi bırak, kalk ve elinden geleni yap. Sorumluluk almak, insanın özgürlüğe attığı ilk adımdır.
İyi insanların sıkıntı çektiğini, haksızların bir süre rahat yaşadığını göreceksin. Bazen “Bu haksızlık!” diyeceksin. Evet, dünya hayatında her zaman adaletin sonucunu hemen göremeyebilirsin. Fakat bu, adaletin olmadığı anlamına gelmez. Çünkü Allah Teâlâ zerre kadar zulmetmez. Öyleyse başkalarının haksızlığı seni de haksızlaştırmasın. Dünya sana her zaman adil davranmayabilir; ama sen adaletten ayrılma.
Neden yapamadığını anlatmak kolaydır. “Vaktim olmadı.” “Şartlar elvermedi.” “Bana fırsat vermediler.” “Böyle bir ortamda ne yapabilirdim?” Bazen bunların hepsi gerçekten doğrudur. Fakat insanın kendisine sorması gereken başka bir soru daha vardır: “Peki ben bundan sonra ne yapabilirim?” Kendine acındıran hikâyenin içinde ömür tüketme. Geçmişi değiştiremiyorsan, bugünkü tavrını değiştirebilirsin.
“Annem yüzünden…” “Babam yüzünden…” “Hocam yüzünden…” “Ekonomi yüzünden…” “İnsanlar yüzünden…” Bazen gerçekten başkalarının hataları seni etkiler. Fakat hayatının direksiyonunu bütünüyle başkalarının eline bırakırsan, kendi hayatında yolcuya dönüşürsün. Kurban rolünden çık. Kendine dürüstçe sor: “Ben neyi değiştirebilirim?” Değiştirebildiğin yerde gayret et. Değiştiremediğin yerde sabret. İkisini de Allah Teâlâ’ya arz et.
Başarısızlıklarının bütün faturasını başkasına kesmek kısa süreliğine rahatlatabilir; fakat seni geliştirmez. “Ben hata yaptım.” “Yanlış karar verdim.” “Burada daha dikkatli olmalıydım.” diyebilmek bir yenilgi değil, olgunluktur. Çünkü insan hatasını kabul ettiği yerde düzeltmeye başlar. “Ben yaptım, ben düzelteceğim.” diyebildiğin gün, yeniden ayağa kalkmaya başlarsın.
Mükemmel zamanı bekleme. Mükemmel para… Mükemmel cesaret… Mükemmel şartlar… Mükemmel fırsat… Bazen insan bunları beklerken yıllar geçer. Korkuyor olabilirsin. Endişeli olabilirsin. Eksik hissedebilirsin. Yine de hayırlı ve doğru olan iş için elinden gelen gayreti göster. Cesaret, korkunun hiç olmaması değil; korkuya rağmen doğru adımı atabilmektir.
İnsanları kontrol edemezsin. Geçmişi değiştiremezsin. Ölümü engelleyemezsin. Başkalarının senin hakkında ne düşündüğünü belirleyemezsin. Fakat kendi tavrını, gayretini, niyetini ve vereceğin tepkiyi büyük ölçüde yönetebilirsin. Öyleyse kontrol edemediğin şeylerle kendini tüketme. Bütün tedbirleri alarak, elinden gelenin en iyisini yaparak tevekkül et! Sonra sonucu âlemlerin Rabbi Allah Teâlâ’ya bırak. Kontrol edemediklerini Allah’a bırakmayı öğrendiğinde, sırtındaki yükün önemli bir kısmı hafifler.
Geçmişte hata yaptıysan: Dersini al. Tövbeni et. Kul hakkı varsa helallik iste. Yanlışını düzeltmeye çalış. Sonra yoluna devam et. Kendini sonsuza kadar cezalandırmak tövbe değildir. Geçmişten ibret al; fakat geçmişin içinde yaşamaya devam etme. Dikiz aynasına bakarak araba sürülmez. Geçmişe gerektiği kadar bak; yolu ise önünden takip et.
Olmayan bir iş… Biten bir dostluk… Gelmediğini düşündüğün bir nasip… Gerçekleşmeyen bir plan… O anda kayıp gibi görünen bir şeyin, ileride başka bir hayra vesile olup olmayacağını bilemezsin. Belki de kaybettiğin şey, farkında olmadığın bir zarardan korunmana vesile olmuştur. Belki Allah Teâlâ senin görmediğini görmüş, senin bilmediğini bilmiştir. Öyleyse her “keşke”nin peşinden ömür tüketme. Bazı kapıların kapanması, başka kapıların açılmasına vesile olabilir.
Kalabalıklar içinde bile kendini yalnız hissedebilirsin. Bu her zaman bir ceza değildir. Bazen insan yalnız kaldığında kendi iç sesini daha iyi duyar. Kendisini sorgular. Hatalarını görür. Rabbine daha çok yönelir. Belki de yalnızlık, Allah Teâlâ’ya yönelmen için bir vesileye dönüşecektir. Fakat unutma: Yalnız olmak, Allah’ın seni yalnız bıraktığı anlamına gelmez.
Bazen istediğini elde edersin. Bazen daha hayırlısını elde edersin. Bazen bir zarar senden uzaklaştırılır. Bazen de istediğinin gerçekleşmesi başka bir zamana bırakılır. Çünkü kul, bütün hikmeti bilemez. Dua, Allah Teâlâ’ya sipariş vermek değildir. Dua; kulun aczini bilmesi, Rabbine yönelmesi, O’na güvenmesi ve O’ndan istemesidir. İstediğin olmadığında duayı bırakma. Belki sen bir kapıyı istiyorsun; Allah Teâlâ ise seni başka bir kapıya hazırlıyordur.
İnsanı en çok yoran şeylerden biri, dünyada sonsuza kadar kalacakmış gibi yaşamaktır. Oysa ölüm var. Hesap var. Ahiret var. Rabbimizin huzuruna çıkmak var. Ölümü hatırladığında bazı şeylerin gözündeki büyüklüğü azalır. İnsanların ne dediği… Kimin seni beğenip beğenmediği… Kimin seni takdir edip etmediği… Bunların hepsi küçülür. Çünkü asıl mesele şudur: Allah Teâlâ benden razı mı? İşte bu soru, insanın hayatına yön vermeye başladığında birçok gereksiz yük kendiliğinden hafifler.
Orada Rabbinden göreceğin gerçek adalet, hiçbir iyiliğinin zayi olmayacağı ve sana zulmedenlerin hiçbir kötülüğünün karşılıksız kalmayacağı düşüncesi kalbine büyük bir teselli verecek. Dünya adaletinin geciktiği yerde, ahiret adaletinin eksiksiz tecelli edeceğine inanmak, kalbin en ağır yüklerini bile taşımayı kolaylaştırır.
Başına kötü şeyler geldiğinde; “Her belâ ve musibet de beni buluyor! Benim suçum ne? Ben kime ne yaptım?” diyerek isyan etme. Kendini hesaba çek; nefis muhasebesi ve murakabesi yap. Hatalarını ve kusurlarını araştır. Eksiklerini telâfi et! Fakat Allah Teâlâ’nın takdirine itiraz etme.
Allah Teâlâ Celâl sıfatıyla dert ve musibet gönderdiğinde de, Cemal sıfatıyla nimet gönderdiğinde “Hoştur bana senden gelen!” diyebilmek; rıza makamında karşılayabilmek… Hayatın karşımıza çıkardığı acı-tatlı her tecrübe, insanı olgunlaştıran birer imtihandır. Başına gelen her şeyi sadece “zarar” olarak gören insan tükenir. Ancak “Rabbim bunda da bir hikmet murad etmiştir!” diyen insan, fırtınaların ortasında bile sarsılmaz bir kalp huzuruna erer.
İnsanlardan beklentiyi azaltmak kalbi katılaştırmak demek değildir. Aksine, insanları kusurları ve zayıflıklarıyla kabul edip onlara Allah rızası için merhamet etmek, insanın kendi kalbindeki kini, öfkeyi ve kırgınlıkları temizler. İntikam ve kırgınlık taşımayan bir kalp, dünyadaki en hafif ve en özgür kalptir.
Tasavvufta “Sûfî, ibnü’l-vakttir” denir; yani “vaktin çocuğudur”. Geçmişin pişmanlıklarıyla geleceğin kaygıları arasında sıkışıp kalan insan, bugünün rahmetini ve fırsatlarını kaçırır. İnsanın elindeki tek gerçek an, şu andır. Şu anda ne kadar ihlaslı, adil ve güzel bir amelde bulunabilirsek, geleceğimizi de ahiretimizi de o kadar inşa etmiş oluruz.
İnsanlardan az şey bekle; Allah Teâlâ’dan çok şey bekle.
İnsanlara karşı sabırlı ol; kendine karşı dürüst ol; Rabbine karşı ise umutlu ol.
Herkesi değiştiremeyeceğini kabul et.
Her şeyi kontrol edemeyeceğini kabul et.
Geçmişi geri getiremeyeceğini kabul et.
Herkes tarafından anlaşılmayacağını kabul et.
Her duanın istediğin şekilde sonuçlanmayacağını kabul et.
Dünyada her şeyin hemen adaletle sonuçlanmayabileceğini kabul et.
Kalbin daraldığında yaratılış hikmetlerini tefekkür et!
Allah Teâlâ’nın rahmetinden umut kesme.
Tövbeyi bırakma.
Duayı bırakma.
Gayreti bırakma.
İyiliği bırakma.
Doğruluktan ayrılma.
Adaletten vazgeçme.
Ve Allah Teâlâ’nın rızasını insanların rızasının önüne koy. Allah Teâlâ benden razı değilse diye kork; fakat rahmetinden ümidini kesme.
Çünkü müminin yolu yalnız korkuyla değil, yalnız ümitle de değil;
havf ve recâ arasında, gayret ve tevekkül içinde, dünyadan ahirete doğru yürümektir.
Her an ve her şart altında hamdetmeyi ve şükretmeyi bırakma!
Allahümme âmin!
Velhamdü lillâhi Rabbil âlemîn.
Allâhümme salli alâ seyyidinâ Muhammed!
Yâ Muîn, yâ Mucîb!
Yorumlar
Yorum Gönder