İman Bu Olsa Gerek…
İman Bu
Olsa Gerek…
Bazen küçücük bir yürek, kocaman insanlara iman dersi verir…
Kendi başımdan geçen, unutulması mümkün olmayan ibretlik bir olayı sizlerle paylaşmak istiyorum.
Bir gün kuyumcuda sıra bekliyorduk. Sağ tarafımda tesettürlü bir hanımefendi, yanında da henüz beş yaşlarında, başı örtülü küçük bir kız çocuğu vardı.
Minik yavrunun tesettürü dikkatimi çekti.
Gülümseyerek:
“Maşallah kızıma! Tesettür de pek yakışmış sana!” dedim.
Annesi, kibar ve nazik bir üslupla söze karıştı:
“Ağabey, biz kızımıza ‘Tesettür için henüz erken, daha sonra örtünürsün!’ diyoruz ama bizi dinlemiyor…” dedi.
Ben de tebessüm ederek:
“Rabbim kızımızı, Allah Teâlâ’nın emirlerinden ve Rasûlullah Sallallahü Aleyhi ve Sellem Efendimiz’in sünnetinden ayrılmayan, şuurlu bir Müslüman hanımefendi eylesin. Bence onu zorlamanıza gerek yok. Çocukların kalbine sevgiyle ekilen güzel tohumlar, bir gün meyvesini verir. Bu yavrumuz da şimdiden gönlünce bir güzelliğe yönelmiş!” dedim.
Meğer kuyumcular da bizi dikkatle dinliyormuş…
İçlerinden biri gülümseyerek:
“Maşallah kızım, bu davranışın 50 TL’yi hak etti!” diyerek küçük kıza para uzattı. Bir diğeri hemen söze karıştı:
“Hayır, 50 TL olmaz!” diyerek 100 TL uzattı.
Fakat küçük kızın gözü parada değildi. Başını eğmiş, yere bakıyordu. Ne paraya uzanıyor ne de onu kabul ediyordu.
O an içimden şöyle geçirdim:
Sanki bu küçücük yürek, hâliyle şunu söylüyordu:
“Ben bu örtüyü para için değil, Allah Teâlâ’nın rızasını kazanmak için seviyorum!”
Kuyumcu,
“Siz razı edersiniz!” diyerek parayı bana uzattı. Ben de parayı alıp küçük kıza döndüm:
“Al yavrum, amcalar sana hediye verdi. Hediye kabul etmek güzeldir!” dedim.
Ama o minik yürek yine paraya elini uzatmadı. Bunun üzerine parayı annesine uzattım:
“Buyurun hanımefendi, kızımıza çikolata alırsınız.” dedim.
Annesi, biraz da mahcup bir ifadeyle parayı aldı.
Tam o sırada kuyumculardan biri, hâlâ kulaklarımda yankılanan şu sözü söyledi:
“İman bu olsa gerek…”
Ben de kendisine şu cevabı verdim:
“İman; Rabbimizin emirlerini ve Rasûlullah Sallallahü Aleyhi ve Sellem Efendimiz’in sünnetini canı gönülden benimseyip hayatımıza taşımaya gayret etmektir.”
O gün bir kez daha anladım ki insanın büyüklüğü yaşında, servetinde veya makamında değil; kalbindeki samimiyette ve davranışlarındaki ihlâstadır.
Elbette beş yaşındaki bir çocuğun dinî sorumluluğu yetişkinlerinkiyle aynı değildir. Fakat onun bu yaşta gösterdiği sevgi, isteklilik ve samimiyet, hepimiz için üzerinde düşünülmesi gereken güzel bir işarettir.
Rabbimiz buyuruyor ki:
“Kim Allah’a teslimiyet göstererek iyilik yaparsa onun mükâfatı Rabbinin katındadır.” (Bakara Suresi, 2/112’den)
Rasûlullah Sallallahü Aleyhi ve Sellem Efendimiz de şöyle buyurmuştur:
“Ameller niyetlere göredir.” (Buhârî, Bed’ü’l-Vahy, 1; Müslim, İmâre, 155)
Belki o gün kuyumcuda küçücük bir kız çocuğunu seyrediyorduk. Fakat aslında hepimiz kendi kalbimize bakmamız gereken bir imtihanın içindeydik. Asıl mesele, insanların bize ne vereceği değil; Allah Teâlâ’nın rızası için nelerden vazgeçebileceğimizdir.
Rabbim evlatlarımızın kalplerini imanla, ahlâkla ve ihlasla süslesin. Bizlere de inandığı gibi yaşayan, yaşadığıyla güzel örnek olan kullarından olmayı nasip eylesin.
Âmin. Yâ Rabbel âlemîn!
Bazen küçücük bir yürek, kocaman insanlara iman dersi verir…
Kendi başımdan geçen, unutulması mümkün olmayan ibretlik bir olayı sizlerle paylaşmak istiyorum.
Bir gün kuyumcuda sıra bekliyorduk. Sağ tarafımda tesettürlü bir hanımefendi, yanında da henüz beş yaşlarında, başı örtülü küçük bir kız çocuğu vardı.
Minik yavrunun tesettürü dikkatimi çekti.
Gülümseyerek:
“Maşallah kızıma! Tesettür de pek yakışmış sana!” dedim.
Annesi, kibar ve nazik bir üslupla söze karıştı:
“Ağabey, biz kızımıza ‘Tesettür için henüz erken, daha sonra örtünürsün!’ diyoruz ama bizi dinlemiyor…” dedi.
Ben de tebessüm ederek:
“Rabbim kızımızı, Allah Teâlâ’nın emirlerinden ve Rasûlullah Sallallahü Aleyhi ve Sellem Efendimiz’in sünnetinden ayrılmayan, şuurlu bir Müslüman hanımefendi eylesin. Bence onu zorlamanıza gerek yok. Çocukların kalbine sevgiyle ekilen güzel tohumlar, bir gün meyvesini verir. Bu yavrumuz da şimdiden gönlünce bir güzelliğe yönelmiş!” dedim.
Meğer kuyumcular da bizi dikkatle dinliyormuş…
İçlerinden biri gülümseyerek:
“Maşallah kızım, bu davranışın 50 TL’yi hak etti!” diyerek küçük kıza para uzattı. Bir diğeri hemen söze karıştı:
“Hayır, 50 TL olmaz!” diyerek 100 TL uzattı.
Fakat küçük kızın gözü parada değildi. Başını eğmiş, yere bakıyordu. Ne paraya uzanıyor ne de onu kabul ediyordu.
O an içimden şöyle geçirdim:
Sanki bu küçücük yürek, hâliyle şunu söylüyordu:
“Ben bu örtüyü para için değil, Allah Teâlâ’nın rızasını kazanmak için seviyorum!”
Kuyumcu,
“Siz razı edersiniz!” diyerek parayı bana uzattı. Ben de parayı alıp küçük kıza döndüm:
“Al yavrum, amcalar sana hediye verdi. Hediye kabul etmek güzeldir!” dedim.
Ama o minik yürek yine paraya elini uzatmadı. Bunun üzerine parayı annesine uzattım:
“Buyurun hanımefendi, kızımıza çikolata alırsınız.” dedim.
Annesi, biraz da mahcup bir ifadeyle parayı aldı.
Tam o sırada kuyumculardan biri, hâlâ kulaklarımda yankılanan şu sözü söyledi:
“İman bu olsa gerek…”
Ben de kendisine şu cevabı verdim:
“İman; Rabbimizin emirlerini ve Rasûlullah Sallallahü Aleyhi ve Sellem Efendimiz’in sünnetini canı gönülden benimseyip hayatımıza taşımaya gayret etmektir.”
O gün bir kez daha anladım ki insanın büyüklüğü yaşında, servetinde veya makamında değil; kalbindeki samimiyette ve davranışlarındaki ihlâstadır.
Elbette beş yaşındaki bir çocuğun dinî sorumluluğu yetişkinlerinkiyle aynı değildir. Fakat onun bu yaşta gösterdiği sevgi, isteklilik ve samimiyet, hepimiz için üzerinde düşünülmesi gereken güzel bir işarettir.
Rabbimiz buyuruyor ki:
“Kim Allah’a teslimiyet göstererek iyilik yaparsa onun mükâfatı Rabbinin katındadır.” (Bakara Suresi, 2/112’den)
Rasûlullah Sallallahü Aleyhi ve Sellem Efendimiz de şöyle buyurmuştur:
“Ameller niyetlere göredir.” (Buhârî, Bed’ü’l-Vahy, 1; Müslim, İmâre, 155)
Belki o gün kuyumcuda küçücük bir kız çocuğunu seyrediyorduk. Fakat aslında hepimiz kendi kalbimize bakmamız gereken bir imtihanın içindeydik. Asıl mesele, insanların bize ne vereceği değil; Allah Teâlâ’nın rızası için nelerden vazgeçebileceğimizdir.
Rabbim evlatlarımızın kalplerini imanla, ahlâkla ve ihlasla süslesin. Bizlere de inandığı gibi yaşayan, yaşadığıyla güzel örnek olan kullarından olmayı nasip eylesin.
Âmin. Yâ Rabbel âlemîn!
Yorumlar
Yorum Gönder