Dost Bildiklerim
Dost Bildiklerim Sanırdım gündüzdü onlarla gecem, İçimde ümitti dost bildiklerim. Ne zaman yıkılıp yere düştüysem, Bırakıp da gitti dost bildiklerim. Hepsi varken baharımda, yazımda; Kışın bir burukluk kaldı ağzımda. Seneler senesi oysa gözümde, Cihana eşitti dost bildiklerim. Nerede o sözlere kandığım günler? Her gülen yüzü dost sandığım günler; Acıdan kahrolup yandığım günler, Ta canıma yetti dost bildiklerim. Meydana çıkalı asıl çehreler, Aydınlanmaz oldu artık geceler. Yalanlar tükendi, indi maskeler; Birer birer bitti dost bildiklerim. Korkar oldum bana "dostum" diyenden, Yoksa yok olandan, varsa yiyenden. Ne onlardan eser kaldı ne benden; Beni benden etti dost bildiklerim. Ümit Yaşar Oğuzcan